i pissed on the ashes tryin to let go,
dreamin redemption
for my desolate soul
lyin on the grass
sun touches my naked toes
i think again
i think of you
secretly wish
wish that you knew
i lick my lips tryin to let go
the only taste
the one i knew
meltin together sorrow and hope
i wait
and wait
as it burns my throat
شاید دوست یدارم
بازگشت به خانه
پلیدتر از نگاه معصومانه ات
به دودی که از لاشه ی سیاهم برخواهد خواست
بدانم
به چه فکر می کنی
هراسم از سکوت نیست
از ناتوانی
در شکستن چیزی کمتر از هیج
کهنه و شریر
نه خانه ای نیست
پیله ام را ملخ ها دریدند
و از آن روز
کسی بالم نداد
تا در این دوزخ
بلولم
نه هیچ اشکی این جام شکسته را نخواهد شست
و کسی به تکه های برنده اش نگاه نخواهد کرد
و نه آتشی نرمش خواهد کرد که
جانی دوباره گیرد
پس
؟
فردا روز دیگری نیست..
فردا آغاز گردش پیچیده ی روزگار است
که ما را پیرتر میکند
یا به عبارتی
نزدیک تر به پایان
..
و..
زمان
پاره ای از تخیل ماست
که از آن
قفسی ساخته ایم
برای ذره های شن
که آرزوهایمان را ساخته اند.
در راهم می رفتم
و تو به من لبخند زدی
پس عضلاتم را جمع کردم
جمع کردم برای تویی که نمی شناختی
لبخند بی روح من را … من را …
گویی من در چهره ام خلاصه شده بودم
و چهره ام در نگاهی تو خالی
.
وحتی هرگز
هرگز..
و حتی مرگ
مرگ..
مرگز کافی نیست
ماسه ها
در انتظار موج
و کم کم در کفشش فرو می روند
یا بی علاقه به سرنوشت
از راه باریک ساعت شنی
می گذرند
بی توجه به تکرار تاریخ
یا دیوار قلعه های کودکان مغرور می شوند
تا موجی دیگر
بیاید
و
برود
—–
چه بلند و چه کوتاه
هستی
فاصله دو نیستی
پیش از غروب
همه به دنبالش می دوند
و مانند کودکانی که حضور مادر را فراموش کرده اند
نام معشوقه هایشان را فریاد می زنند
*
تپه
بلند و خسته
از انتظار خسته
در انتظار مرگ
لحظه ای ابدی از آرامش
و برگ ها روی تنش می غلتند
بی اختیار و هیچ دانشی
از نیت باد
…
درد ما را نمی کشد
قرن ها زندگی
به هر تیره ای اثبات می کند
.. و وقتی کلاغ ها
بی اختیار رویش جمع می شوند
و یکی یکی زوزه می کشند
بی توجه به وزن
و قافیه
و هر کدام ساز خویش می زند
- انتظار برای پایان (پایان انتظار) -
بیهوده است
وقتی به من می نگری …
وقتی در کیفت دنبال چیزی می گردی …
و زیر چشمی …
وقتی مرا می پایی … که جایی نروم …
وقتی جایی نیست که بروم … و دنیا جای کوچکیست …
برای نگه داشتن لحظه ای از دوری ما …
وقتی با خودت آواز می خونی … و پیش می ری …
و دنیا چه جای کوچکیست برای دور بودن … از خانه … یا آغوشی … که شاید
وقتی … شاید و فقط شاید وقتی … منتظرت باشد …
وقتی ستاره ها از پنجره نگاهت می کنند … که زوزه های شبانه پریشانت نکند …
وقتی من و تو در ما محو می شوند …
وقتی شادیشان را از هم می دزدند … و یا …
وقتی خنده هایشان را به هم می فروشند …
شاید خیلی دیر باشد .
مثل خوشه ای انگور
در انتهای فصل
برای امید
خواندن
و هرگز
نیندیشیدن به ستاره ها
اشک را در چشمانش جمع می کند
از اینکه
مرگ حاصل ماست
از دردی که می کشیم
دانه دانه
خوشه خوشه
در سبد های پاره پاره
و به دور از
درخت
