فرق … و … اینه که بزرگترین تیکه ی … تقریبن هم اندازه ی کوچیک ترین تیکه ی … هست و شاید نباشه ، چون جالب ترین قسمت مسئله اینه که تمام تیکه های … هم اندازه اند و همینطور تمام تیکه های … و جالب تر از همه اینه که اگه یه تیکه رو ببینی نمی تونی بگی که مال … هست یا مال … بنابرین خود تیکه ها تصمیم می گیرن که مال … باشن یا … و صد البته می تونن اشتباه کنن که بازم البته به کسی بر نمی خوره.
چون همشون از یه قماشن.
بدبختی ما اینست
که باور نداریم کسی باور ندارد.
نفرت جیره ی کسانی است که نمی توانیم دوست بداریم .
برخورد با هر لرزش یا شاید لغزش .. ممم….
یادگاری هایی که برایم می گذاری .. کار تو نیست ، نوشته های من است.. روزها و شب ها … دیوارهایی که فکرش رو هم نمی کنی … من می نویسم نقاشی می کنم. . و همه چیز …. حتی نیرنگ هایت - که شاید از هزارانش ، یکی را نفهمم - برای من باقی است .. بی سکوت . .. و شاید ، هنوز .
رستگاری .. امید بی دریغ ، به بودن .. شاهرگ های خالی از رنگ .. برای فهمیدن هر چه بهتر پستو های بی نصیب ما… به دنبال رهگذری .. شاید .. گرچه …. بلکه .. بداند .. . و شاید ، هیچ .
هر چه به من آموختی .. هر چه .. همان بود که به تو آموختند .. . اولین درس ، آموختن بود .
و شاید..
هنوز..
هیچ..
خواستم گفته باشم…
توی زندگی خوشگل و ناز و مخملی ما.. که جایی واسه غم و غصه هم توش نمونده … چند دقیقه می تونی نفستو حبس کنی و شنا کنی ؟! به امید اینکه وقتی سرتو میاری بیرون وسط بهشت باشی… نه .. نه.. تو کوچیکتر از اونی که منو درک کنی.. برو برای بچت بادبادک درست کن و انگشتاتو کراس کن که یه وخت نفهمه همه ی اینا پشمه! برو دعا کن که دختر کوچولوت هر روز زجر نکشه ، چون اگه بدونه چقدر بدبخته دیگه کار از کار گذشته …
برگ هایم را باد برد
ریشه هایم خشکید
و تنم را کرم ها خوردند
تنها تصورش سخت بود…
