« من
وقتی.. »

شنبه

 منتظر ایستاده اند

برای ذره ای دلیل

که از آسمان ببارد

وقتی

ابرها خورشید را

تنها گذاشته اند

.

کوه ها بالا می آیند

-مثل آب دریا-

و نور

آرام تسلیم می شود

گویی.. فراموش کرده است

یا شاید می داند

فردا روز دیگریست.

This entry was posted on سپتامبر 14, 2007 at 7:09 ب.ظ and is filed under تسلیم, روزگار, زندگی, شعر, شکست. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

3 نظر to “شنبه”

  1. shahrzad می گوید:
    سپتامبر 14, 2007 در t 7:18 ب.ظ

    be nazare man be yad miavarad(kasi nazare mano porsid?) :D

  2. روانپريش می گوید:
    سپتامبر 14, 2007 در t 8:26 ب.ظ

    سمفوني آرام ابرها را فراموش كردي …

  3. vaghean? می گوید:
    سپتامبر 22, 2007 در t 5:11 ق.ظ

    man ino kheili do0st darammm

يك پاسخ برايش بگذاريد