اولین روز برای من
و همینطور روز دوم
و بعد شاید هر روز..
نوشتن از عشق
نفرت
یا هر پنداری
-ساخته و پرداخته ی ذهن بیمار ما-
سرگرمی خسته کننده ای شده بود
که بیشتر و بیشتر
حقیقت را از ما دور می کرد
ابری در کار نیست
و ما از ستاره ها دور نمانده ایم
…
شاید آرزوی ببرها بیشه های بی انتها
و خرچنگ ها ساحل
و انسان ها زندگی
باشد
…
روزی که به آرزویت رسیدی
آن را از دست می دهی
هر روز به دنبال پنجره ای می گردم
برای لحظه ای تنهایی
و لحظه ها پشت سر هم می روند
مانند چشمه ای بی انتها
تا جایی که چشم کار می کند
تا جایی که صدا می رسد
و هر روز دنبال راهرویی می گردم
برای دویدن
و فرار از تنهایی
ولی لحظه ها از من فرار می کنند
مانند اشک از چشم
-پریشان و جدا از هم-
بدون درنگی
برای در یاد ماندن
…
پیوسته و بی انتها
وقتی به من می نگری …
وقتی در کیفت دنبال چیزی می گردی …
و زیر چشمی …
وقتی مرا می پایی … که جایی نروم …
وقتی جایی نیست که بروم … و دنیا جای کوچکیست …
برای نگه داشتن لحظه ای از دوری ما …
وقتی با خودت آواز می خونی … و پیش می ری …
و دنیا چه جای کوچکیست برای دور بودن … از خانه … یا آغوشی … که شاید
وقتی … شاید و فقط شاید وقتی … منتظرت باشد …
وقتی ستاره ها از پنجره نگاهت می کنند … که زوزه های شبانه پریشانت نکند …
وقتی من و تو در ما محو می شوند …
وقتی شادیشان را از هم می دزدند … و یا …
وقتی خنده هایشان را به هم می فروشند …
شاید خیلی دیر باشد .
منتظر ایستاده اند
برای ذره ای دلیل
که از آسمان ببارد
وقتی
ابرها خورشید را
تنها گذاشته اند
.
کوه ها بالا می آیند
-مثل آب دریا-
و نور
آرام تسلیم می شود
گویی.. فراموش کرده است
یا شاید می داند
فردا روز دیگریست.
مثل خوشه ای انگور
در انتهای فصل
برای امید
خواندن
و هرگز
نیندیشیدن به ستاره ها
اشک را در چشمانش جمع می کند
از اینکه
مرگ حاصل ماست
از دردی که می کشیم
دانه دانه
خوشه خوشه
در سبد های پاره پاره
و به دور از
درخت
کلمات در دوردست کوچک و بی محتوا می شوند.
انسان ها دایره هایی خالی
و شاید پر
تشنه ی محبت
به دور و بر نگاه میکنند
و هر یک به زبانی
یا شاید بیانی
به دنبال فکری می گردند
که خاطرشان را پریشان کند
از یاد ببرند . همه چیز تمام خواهد شد
…
برای من خانه ای ساخته اند
و مدیست
دیوارها را بالا می برند
از من کسی نپرسید
…
ایمان آوردن
مسخ شدن
و بازایستادن
سخت نیست
فرق … و … اینه که بزرگترین تیکه ی … تقریبن هم اندازه ی کوچیک ترین تیکه ی … هست و شاید نباشه ، چون جالب ترین قسمت مسئله اینه که تمام تیکه های … هم اندازه اند و همینطور تمام تیکه های … و جالب تر از همه اینه که اگه یه تیکه رو ببینی نمی تونی بگی که مال … هست یا مال … بنابرین خود تیکه ها تصمیم می گیرن که مال … باشن یا … و صد البته می تونن اشتباه کنن که بازم البته به کسی بر نمی خوره.
چون همشون از یه قماشن.
بدبختی ما اینست
که باور نداریم کسی باور ندارد.
